Kościół św. Marcina

Jednym z najważniejszych zabytków głównej ulicy Poznania jest kościół św. Marcina. Zbudowany został z charakterystycznej czerwonej cegły w stylu gotyckim. Pierwszą świątynię wzniesiono w XIII wieku, nie wiadomo jednak dokładnie, kiedy powstała obecna, szacuje się jednak na XVI wiek. Rozwijała się ona do potopu szwedzkiego, który spowolnił wzrost jego wyposażenia i infrastruktury. Kościół był wielokrotnie niszczony i przebudowywany. Na przełomie stuleci siedemnastego i osiemnastego wprowadzono do niej barokowe wyposażenie. Na początku XX wieku dobudowano do niego nową wieżę (poprzednia została rozebrana ze względu na możliwość zawalenia) i czwartą nawę. Podczas II wojny światowej został on gruntownie zniszczony, a następnie ponownie odbudowany tak, by przypominał późnośredniowieczną świątynię. W środku można podziwiać sklepienie gwiaździste. Na ścianach znajdują się piękne polichromie wymalowane na cegłach. Największym zabytkiem świątyni jest gotycki tryptyk z XV wieku przedstawiający Matkę Boską z Synem, św. Jana i św. Katarzynę. Tuż nad portalem wejściowym można zobaczyć płaskorzeźbę świętego Marcina, od którego wziął nazwę kościół, a wraz z nim osada, obecnie główna ulica w Poznaniu. W pobliżu kościoła można zobaczyć grotę Matki Boskiej z Lourdes z początku XX wieku, przy której umieszczono tablicę upamiętniającą powstanie wielkopolskie. Obok znajduje się także dzwonnica, w której wiszą trzy zabytkowe, kilkusetletnie dzwony – św. Andrzej, św. Marcin i Matka Boska.